Om mijn verhaal een beetje duidelijk te maken en te krijgen hierbij mijn Zwarte Gat toegelicht.
Vanaf het begin. De eerste associaties met het zwarte gat hadden alles te maken met krankzinnigheid, 'een zwart gat' in het hoofd. Tijdens een film over een aantal Russische kosmonauten die de overgang meemaken van het oude USSR naar het hedendaagse Rusland vroeg ik me af wat er zou gebeuren als er tijdens de overgang werd besloten dat er geen geld meer beschikbaar zou zijn om het programma af te maken. Drie kosmonauten veroordeeld tot een onvermijdelijke dood in een kleine ruimte, krankzinnigheid is dan dichtbij. Een andere associatie was die van een personage uit een Japans boek die een luizenleventje leeft als zoon van een rijke industrieel. De jongen is gefascineerd door zijn eigen spiegelbeeld (Narcissus) en heeft een werkplaats waar hij de meest bijzondere spiegels bouwt. Op een gegeven moment gaat hij zo ver dat hij een spiegelbol laat maken waarin hij zichzelf opsluit.
Met het idee krankzinnigheid kwam ik echter niet veel verder. Ik had ook geen zin om bijvoorbeeld weer een van de maatschappij vervreemde persoon of iets dergelijks te fotograferen. Na een bespreking en op aanraden van Bart heb ik me meer gericht op mijn eigen krankzinnigheid. Ben ik in enig opzicht krankzinnig? Na een lange omweg en zoektocht heb ik besloten me te richten op mijn eigen denken en het feit dat ik redelijk 'moeilijk' in elkaar zit. Na een wijze suggestie van Maarten om het niet te te ver te zoeken en het verse nieuwe prachtige fotoboek Moblie van Loan Nguyen (in de schoolbieb) heb ik besloten om ditmaal landschappen te fotograferen. In de landschappen probeer ik mijn eigen persoonlijheid weer te geven. Ik vind het een moeilijke opgave omdat landschappen me niet geweldig uitdagen en probeer maar eens om je eigen denken of emotie in een landschap te vinden. Toch was het erg interessant. Gaandeweg ben ik er ook achter gekomen dat je van de vele landschappen die je tegenkomt iets moois kan maken als je er maar de tijd voor neemt om er naar te kijken.
De landschappen die ik heb gefotografeerd probeer ik op bijzondere wijze te laten zien. Bart had een hele goeie tip toen hij zei dat in de landschappen die worden gefotografeerd niet slechts landschappen te zien zijn. Door de manier van fotograferen en kijken laat het de toeschouwer ook kennismaken met de maker van de foto's. Het kan een heleboel vertellen over de manier waarop de maker naar de wereld kijkt. Dit is eigenlijk de basis geworden van mijn landschappen. Ik hoop dat ik wat van mezelf kan laten zien in deze foto's.
Dit is mijn Zwarte Gat..