De laatste bespreking was weer even goed om de gedachten op een rijtje te zetten. Ik ben landschappen gaan fotograferen en dat leverde een aantal mooie en interessante beelden op. Echter wanneer het concept waarin de fotos worden genomen vervaagt blijkt ook de samenhang tussen de verschillende beelden enigszins te vervagen. Mijn concept was in het begin te veelomvattend omschreven. Bart Koetshuis had een wijze raadgeving toen we begonnen aan de periode. Hij merkte op dat zonder duidelijk omschreven format of plan landschappen fotograferen een enorme hoeveelheid beelden kan opleveren die vervolgens enige of elke samenhang kunnen missen. Later ook bevestigd door Bart en Mels, ik moest een duidelijk kader hebben. De leidraad is vanaf het begin geweest dat ik mijn eigen persoonlijkheid wil kunnen terugzien in de verschillende landschappen, landschappen die mijn ziel verbeelden. Het idee (eerste associatie) Krankzinnigheid ben ik na de eerste bespreking op aanraden van Bart meer in mezelf gaan zoeken. Hoe zit ik elkaar? Ben ik misschien wel kranzinnig?
De landschappen die ik heb gefotografeerd probeer ik op mijn geheel eigen wijze te laten zien. In landschappen die worden gefotografeerd zijn niet slechts landschappen te zien zijn, het laat de toeschouwer ook kennismaken met de maker van de foto's. Een landschap en de manier waarop deze is gefotografeerd verteld veel over de maker en de manier waarop hij naar de wereld kijkt. Dit is de basis van mijn landschappen, dit is mijn concept. Ik hoop dat ik wat van mezelf kan laten zien in de foto's. Meer hierover is verderop in deze blog te lezen in de eerste gepubliceerde text over het Zwarte Gat > link.
Het onderwerp krankzinnigheid heb ik achter me gelaten. Om het concept (of gebied) af te bakenen heb ik in het begin geprobeerd volgens een bepaalde route te lopen. Dat ging snel vervelen en was ook niet erg interessant. Tevens kwam ik vaak gewoon onderweg, dus niet met het doel op pad te gaan foto's te maken, zulke uitdagende landschappen tegen dat ik van mijn hele route (concept) weer moest afwijken. Het kader waarmee ik dus uiteindelijk heb gewerkt was mijn ziel in het landschap..
The Past and the Present is te zien als wegwijzer in mijn foto's. Het is een wegwijzer die altijd mijn leven heeft bepaald en in de toekomst zal bepalen. Toen ik tijdens de eerste bespreking als tip kreeg Krankzinnigheid meer in mezelf te zoeken, kwam ik na lang bezinnen op de eigenlijk eenvoudige conclusie die ik me een aantal jaren geleden al realiseerde. Elk van mijn levensjaren verloopt als het ware in seizoenen. Steeds opnieuw beleef ik mijn leven in een bepaalde volgorde. Je kan het zien als seizoenen die altijd in willekeurige volgorde terugkomen. Één seizoen ben ik heel erg creatief en tamelijk extravert, het volgende lichtelijk neerslachtig en introvert, dan is het weer een filosofische storm - vrij van enige dogma's- het leven vliegt voorbij, en de laatste is eigenlijk normaal zonder pieken of dalen.
Dit is mijn Zwarte Gat